Οι συνάδελφοί μας Μανώλης Κονταξίου, Γιώργος Άρχοντας, Λουκάς Μιδούχας, Γιώργος
Μυλωνάς, Βαγγέλης Κουτσιμπέλας, Χρήστος Σπήλιος, πάντοτε παρόντες στην μνήμη μας και
στους αγώνες μας.
Πέρασαν είκοσι χρόνια, από τις πρώτες συνελεύσεις για τη δημιουργία του σωματείου μας και
δεκαοκτώ χρόνια, ως Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου. Κάποιοι από αυτούς τους
συναδέλφους ήταν μαζί μας από την αρχή, κάποιοι ενώθηκαν μαζί μας στη πορεία. Όλοι τους ήταν
μαζί μας μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Έφυγαν, όμως δεν έλλειψαν από τις συνελεύσεις, τις
δράσεις και τις σκέψεις μας. Όλοι τους θα είναι πάντα συνδεδεμένοι με την έμπρακτη αλληλεγγύη,
το μαχητικό πνεύμα και την ταξική πάλη.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, των οποίων η πορεία ορίζει και διαμορφώνει τον κόσμο γύρω μας.
Τέτοιοι άνθρωποι ήταν και οι συνάδελφοί μας, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο καθόρισαν
τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.
Είμαστε σήμερα εδώ, όχι μόνο για να τους μνημονεύσουμε, αλλά για να τους νιώσουμε δίπλα μας,
να θυμηθούμε τα πιο παλιά μέλη και να μάθουν τα νεότερα μέλη, ότι το σωματείο μας δεν θα ήταν
αυτό που είναι αν αυτοί οι συνάδελφοι δεν είχαν μοιραστεί μαζί μας, τη δημιουργικότητά τους, τη
φαντασία τους, την ανάγκη τους για το δίκιο και την αξιοπρέπεια μας.
Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ γιατί είστε η ίδια η μνήμη μας.
Οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και λασπωμένοι
το πιάτο στο τραπέζι λιγοστό,
το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι.
Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερίς στις γειτονιές
αχ! τα σοκάκια εκείνα και οι γωνιές
σφιχτά που φύλαξαν τα τίμια λόγια.
Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι,
έναν δεν δίνανε για το σήμερα παρά
δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.
Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να'ναι και καλή σοδειά.
Μανώλης Αναγνωστάκης.
