Σιωπηλοί στη σκιά του Πολέµου;
Βλέπω λαούς να ορµούν σε άλλους λαούς, να σκοτώνουν και να σκοτώνονται, χωρίς ούτε κι εκείνοι να ξέρουν το γιατί, υπακούοντας σ΄ αυτούς που τους στέλνουν, χωρίς συναίσθηση του κινδύνου ή της ευθύνης τους.
Erich-Maria Remarque (1929)
Ο πλανήτης φλέγεται και βοµβαρδίζεται. Οι πόλεµοι εξαπλώνονται ραγδαία. Πόλεµοι ενεργοί από το παρελθόν, αλλά και νέα µέτωπα, που ξεπηδούν µε ευκολία. Πόλεµοι για το πετρέλαιο και την ενέργεια, πόλεµοι για τον έλεγχο του ναρκεµπορίου, εµφύλιοι πόλεµοι, πόλεµοι ανάµεσα σε γείτονες, που υποδαυλίζονται «από χρόνιο εθνικιστικό µίσος» (τα κράτη κρατούν επιφυλακτική ή και εχθρική στάση προς τα γειτονικά κράτη). Πόλεµοι για οικονοµικά συµφέροντα, που πάντα παρουσιάζονται µε θρησκευτικό ή ιδεολογικό κέλυφος/µανδύα, ώστε να πείσουν τις κοινωνίες για την «αναγκαιότητά» τους. Πόλεµοι που δήθεν συµβαίνουν «για το καλό µας» και «την παγκόσµια ειρήνη και ανάπτυξη». Πόλεµοι που γίνονται διά αντιπροσώπων και επαγγελµατικών στελεχών/ µισθοφόρων, οι οποίοι αµείβονται... καλά.
Αυτό που έχει αλλάξει στις µέρες µας είναι η ασταµάτητη «εξέλιξη» της πολεµικής τεχνολογίας και βιοµηχανίας. Τα νέα όπλα παρουσιάζονται ως ακριβή, πλήρως καταστροφικά, εξοπλισµένα µε σύγχρονες, «καινοτόµες» τεχνολογίες και λειτουργίες. Drones, πυραυλικά συστήµατα, διαστηµική τεχνολογία, ανθρωποειδή στρατιωτικά ροµπότ, ηλεκτρονικές παρεµβολές, σούπερ ραντάρ... στην υπηρεσία του πολέµου. Παρ’ όλη την εξύµνηση της τεχνολογίας, τον αριθµό και το µέγεθος των έξυπνων όπλων, οι συνέπειες είναι το ίδιο µακάβριες µε το παρελθόν. Αδίστακτοι άνθρωποι είναι πάντα πίσω από τις αποφάσεις και πατούν κουµπιά, µε µια αβάστακτη και αιµοβόρα ελαφρότητα, στοχεύοντας τις κοινωνίες. Σε κάθε πόλεµο που συµβαίνει, παιδιά, γυναίκες, άοπλοι πολίτες, γενικότερα κάθε ευάλωτη κοινωνική οµάδα, βρίσκονται στο στόχαστρο. Οι κοινωνικές/κρατικές υποδοµές (νοσοκοµεία, δρόµοι, σχολεία, ενεργειακές υποδοµές, υποδοµές για το νερό κ.ά.) βοµβαρδίζονται χωρίς έλεος. Το περιβάλλον και η πανίδα καταστρέφονται κι ο πόλεµος προκαλεί ξεριζωµό και αναγκαστική µετακίνηση πληθυσµών. Τα όπλα έχουν αλλάξει, αλλά οι απώλειες, ο πόνος και οι καταστροφές συνεχίζουν να είναι ολέθριες.
Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται να επιστρατεύσουµε την κριτική µας σκέψη για να καταλάβουµε πως οι πληροφορίες φτάνουν λογοκριµένες, πλήρως ελεγχόµενες, όχι για να µας βοηθούν να προσεγγίσουµε την αλήθεια, αλλά για να εξυπηρετούν το εκάστοτε εθνικό αφήγηµα, που εντοπίζει εχθρούς πρωτίστως στα γειτονικά κράτη. Μας καλούν να συσπειρωθούµε γύρω από το κράτος-προστάτη, να προετοιµαστούµε για θυσίες, να πολεµήσουµε και να πεθάνουµε για τα συµφέροντά τους, τα οποία πασπαλίζουν µε εθνικά ιδεώδη, εθνικιστικές κορώνες και παραµύθια για ειρήνη και παγκόσµια ασφάλεια. Πολιτικοί και αξιωµατούχοι, τόσο στη χώρα µας όσο και στην Ε.Ε., αναφέρουν και γράφουν συχνά-πυκνά πως πρέπει να είµαστε «έτοιµοι για θυσίες» σε έναν επερχόµενο µεγάλο πόλεµο.*
*«Το πρώτο προαπαιτούµενο είναι η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Δηλαδή, η επιστροφή σε ένα πνεύµα αυτοθυσίας, σε ένα πνεύµα, σε µια κουλτούρα, όπου ο Ευρωπαίος θα έχει µέσα στη συνείδησή του ότι µπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπιστεί τα δικαιώµατα αυτά, τα οποία απολαµβάνει...» Υπουργός εθν. αµύνης Ν. Δένδιας (11/2025)
«Σήµερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα µε σηµαία πάνω, ούτε καν µε την ευρωπαϊκή. Πρέπει να αποδεχθούµε ότι µπορεί να χάσουµε τα παιδιά µας...» Φ. Μαντόν, Αρχηγός των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάµεων, (11/2025)
«Ίσως ζήσαµε το τελευταίο καλοκαίρι ειρήνης...» Μ. Πιστόριου - Γερµανός υπουργός άµυνας (11/2025)
Οι πόλεµοι θα σταµατήσουν αν στείλουµε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις στην πρώτη γραµµή.
Ανάµεσα σε συνταγές µαγειρικής, στοιχήµατα, ζώδια, πολλή µπάλα και καθηµερινό κόπο και κούραση, παρακολουθούµε, ακούµε, διαβάζουµε, «τσατάρουµε» τα πολεµικά νέα και τις πιθανές νέες συγκρούσεις που έρχονται. Κάποιες φορές ταυτιζόµαστε µε αυτούς ή µε τους άλλους. Με όσους λίγο κάτι ξέρουν ή µε εκείνους που, ό,τι ξέρουν, τους το είπε η τηλεόραση. Γινόµαστε «φανς» της µιας ή της άλλης ένοπλης πλευράς και µπορεί να τσακωνόµαστε, πίνοντας τσίπουρα, για το ποια εµπόλεµη πλευρά έχει «δίκιο».
Υπάρχουν και αυτοί που έχουν ενεργή συµµετοχή στον πόλεµο. Όχι, δεν εννοούµε τους µισθοφόρους, την πολεµική βιοµηχανία, τα πολεµοχαρή αφεντικά και τους πολιτικούς. Αναφερόµαστε σε πιο «αόρατες» φιγούρες. Μπορεί να δουλεύουν για τον πόλεµο από απόσταση, να προγραµµατίζουν τα λογισµικά για εταιρείες υψηλής τεχνολογίας όπλων, να κατασκευάζουν πολεµικούς δορυφόρους κάπου στη Σουηδία ή για λογαριασµό µιας αµερικανικής εταιρείας. Όχι µακριά µας, αλλά κάπου εδώ, µε το laptop, σε ένα διαµέρισµα στο Κουκάκι. Κάποιοι άλλοι µπορεί να φτιάχνουν ηλεκτρολογικούς πίνακες για τα πλοία Ελλήνων εφοπλιστών, που µεταφέρουν τα πάντα -κυριολεκτικά- για τις ανάγκες ενός πολέµου.
Κι εµείς µπορεί και να πηγαίνουµε έτοιµο φαγητό σε κάποιο γραφείο στο κέντρο της πόλης, όπου -πίσω από κλειστές βαριές πόρτες- γραβατωµένα στελέχη παίρνουν αποφάσεις και -χωρίς καµία αιδώ- λερώνουν τα χέρια τους και κερδοσκοπούν. Μπορεί να παραδίδουµε αλληλογραφία ή φαγητό σε γκρουπ τουριστών-στρατιωτών, που βρίσκονται εδώ µε άδεια διακοπών από τον πόλεµο. Γιατί ο πόλεµος γίνεται κάπου αλλού, ίσως όχι και πολύ µακριά, στη διπλανή µας «πόρτα», αλλά «εµείς είµαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Και τέλος πάντων, βρε αδερφέ, εµείς στην Ε.Ε. είµαστε, δεν είµαστε τίποτα τριτοκοσµικοί, να πηγαίνουµε να πολεµάµε. Θα πάνε άλλοι, είπαµε, κι εµείς εδώ θα κοιτάξουµε τη δουλειά µας και πώς θα τα βγάλουµε πέρα ή και πώς ίσως θα κερδίσουµε και κάτι από την οικονοµία πολέµου.
Η συµµετοχή του ελληνικού κράτους στο πόλεµο
Για να µην τρέφει κανείς από εµάς αυταπάτες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη εµπλακεί άµεσα στον πόλεµο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, υπερασπιζόµενη µάλιστα όχι δήθεν τα ελληνικά συµφέροντα, όπως διατείνονται τα φερέφωνά της, αλλά -τουναντίον- συµφέροντα τρίτων! Έχει αποδείξει επανειληµµένα ότι είναι διατεθειµένη να κάνει οτιδήποτε για να γίνει αρεστή στα συµµαχικά αφεντικά της, κόντρα στη λαϊκή βούληση, προκαλώντας την κοινή γνώµη.
α) Ο Έλληνας Υπουργός Άµυνας έσπευσε να στείλει τέσσερα F-16 αµέσως µόλις είχε πληγεί µε drones η βρετανική στρατιωτική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου, προφασιζόµενος στη συνέχεια ότι ανταποκρίθηκε σε αίτηµα εκ µέρους της Κύπρου. Δύο από τα µαχητικά αεροσκάφη ήδη ενεπλάκησαν σε αναχαίτιση «ύποπτου αντικειµένου, που ανιχνεύθηκε στον εναέριο χώρο µεταξύ Λιβάνου και Κύπρου», όπως ανακοινώθηκε εκ των υστέρων. β) Ακολούθησε η αποστολή δύο φρεγατών στην Κύπρο, εκ των οποίων µόνο η φρεγάτα «Ψαρά» παραµένει στο νησί. Πρόκειται για την ίδια φρεγάτα που έχει ήδη χρησιµοποιηθεί στο πλαίσιο των επιχειρήσεων ΑΣΠΙΔΕΣ κατά των Χούθι της Υεµένης στην Ερυθρά Θάλασσα το 2024. Κατ’ ουσίαν αναλαµβάνει προστατευτικό ρόλο για λογαριασµό των βρεττανικών βάσεων στην Κύπρο, καθώς διαθέτει συστήµατα anti-drones. Αντιθέτως, η φρεγάτα «Κίµων» εκ των πραγµάτων καλείται να καλύψει το κενό που άφησαν τα αµερικανικά συστήµατα αεράµυνας και προειδοποίησης, τα οποία µεταφέρθηκαν στις χώρες του Κόλπου ύστερα από τα πλήγµατα που δέχθηκαν από το Ιράν τα αντίστοιχα εκεί. Η εν λόγω φρεγάτα, δηλαδή, ουσιαστικά θα πλέει στα ανοιχτά µεταξύ Κύπρου και Λιβάνου, ενισχύοντας την αντιβαλλιστική άµυνα του Ισραήλ, το οποίο είναι εκτεθειµένο στον Βορρά απέναντι στις επιθέσεις της Χεζµπολάχ.
γ) Το «κρεσέντο για πολυβόλα» συνεχίστηκε µε την κατάρριψη ιρανικών πυραύλων από τη συστοιχία PATRIOT της µονάδας της Πολεµικής Αεροπορίας, που είναι σταθµευµένη στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της ARAMCO. Αν κι αυτή η ενέργεια, σε συνδυασµό µε τις προηγούµενες, δεν συνιστά άµεση εµπλοκή στον πόλεµο, τότε έχει χαθεί ο ορισµός της έννοιας της άµεσης εµπλοκής, πιθανότατα σε κάποιο από τα «σκονάκια», που έχει συνήθως µαζί του ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης, που «βάφτισε“ το περιστατικό «αµυντική ενέργεια αποτροπής»! Και σαν να µην έφταναν όλα αυτά, πρόσφατα καταρρίφθηκε εκ νέου ιρανικό drone από πύραυλο, που εκτοξεύτηκε από την ίδια συστοιχία.
Συνθήκες πολέµου εν καιρώ ειρήνης
2021-2025: 633 νεκροί εργάτες και εργάτριες
Εµείς, µε τη σειρά µας, που τις απώλειές µας τις µετράµε καθηµερινά στα εργοτάξια, στα εργοστάσια, σε κάθε εργασιακό κάτεργο και στους δρόµους, ανεχόµαστε να µας προπαγανδίζουν τον επερχόµενο πόλεµο για να σωθεί η δική τους οικονοµία, η δική τους τσέπη, για να διαφυλάξουµε τα συµφέροντά τους, ενώ λίγο-πολύ δεν ξέρουµε αν θα γυρίσουµε στο σπίτι µας από το µεροκάµατο, ποιος θα αυτοκτονήσει υπό το βάρος των υποχρεώσεών του, ποιος θα πεθάνει περιµένοντας χειρουργείο ή σε κάποιο ψυχρό κελί ή σε κάποιο αστυνοµικό τµήµα της επικράτειας. Είµαστε ανεύθυνοι, επειδή έχουµε αφήσει τις ζωές µας κι έχουµε εναποθέσει τις ελπίδες µας στα χέρια του κεφαλαίου και των πολιτικών του. Είµαστε υπεύθυνοι απέναντι στους εαυτούς µας και στην Τάξη µας, που δεν έχουµε οργανωθεί στα σωµατεία και στις συνδικαλιστικές ενώσεις µας για να σταµατήσουµε τον φόρο αίµατος, τον οποίο πληρώνουµε καθηµερινά στους χώρους εργασίας µας.
Η απάντηση σε όλο αυτό είναι µία και πρέπει να είναι στους δρόµους. Ένα εργατικό, αντιπολεµικό και κοινωνικό κίνηµα, κάτω από την ίδια σηµαία, αυτή της άρνησης να γίνουµε κρέας για τα κανόνια τους. Οι κοινωνίες δεν έχουµε να χωρίσουµε τίποτα, αλλά µόνο να µοιραστούµε την ίδια πίστη για ειρήνη και να στείλουµε στον διάολο την πολεµική βιοµηχανία και τους πολεµοχαρείς ηγέτες µας. Εµείς, που καθηµερινά παράγουµε προϊόντα, αγαθά και υπηρεσίες, εµείς, που κινούµε τις οικονοµίες αυτού κόσµου, εµείς πρέπει να αρνηθούµε να πολεµήσουµε και να σφαγιαστούµε για το πώς θα µοιράσουν τον κόσµο µια γιάφκα εξουσιαστών και οι υποτακτικοί τους.
Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, έµπνευση µας δίνουν οι λιµενεργάτες του Πειραιά, έχοντας ήδη εµποδίσει τουλάχιστον τρεις φορές τη φόρτωση containers, τα οποία περιείχαν πυροµαχικά και στρατιωτικό χάλυβα, µε προορισµό το Ισραήλ. Πολύ ελπιδοφόρες είναι, επίσης, οι ελληνικές αντιπολεµικές κινητοποιήσεις ενάντια σε µια γενικευµένη σύρραξη µεταξύ Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ, καθώς και ενάντια στη γενοκτονία της Γάζας, µε την Αθήνα να αποτελεί το σκηνικό συχνών πορειών προς την αµερικανική και την ισραηλινή πρεσβεία. Οι διαδηλωτές, οργανωµένοι κυρίως από εργατικά συνδικάτα, φοιτητικούς συλλόγους και αντιπολεµικές πρωτοβουλίες, έχουν πραγµατοποιήσει µαζικές συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγµατος, καταδικάζοντας την εµπλοκή των ελληνικών ενόπλων δυνάµεων και τη χρήση στρατιωτικών βάσεων στην επικράτεια για την υποστήριξη των επιχειρήσεων των ΗΠΑ, καθιστώντας σαφές το µήνυµα...
Oύτε στα χαρακώµατα ούτε στη δουλειά
Δεν θα πεθάνουμε για τα αφεντικά
Ο πόλεμος σας ποτέ δεν θα γίνει δικός µας!
