ΤΑ DOMINOS ΠΕΦΤΟΥΝ(;) – σημειώσεις για τους συναδέλφους στη Domino’s από συναδέλφους στη Domino’s

  • Τι συμβαίνει στη domino’s τον τελευταίο καιρό;
  • Γιατί υπάρχουν τόσες κενές θέσεις τόσο σε εσωτερικούς, όσο και διανομείς;
  • Γιατί οι συνάδελφοι καλούνται να καλύψουν τα κενά με υπερωρίες που μπορεί να       φτάσουν και τις 60 ώρες εβδομαδιαίως;
  • Γιατί αναγκάζονται οι μανατζαραίοι να κάνουν διανομή*;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το κείμενο, γνωρίζοντας την πραγματικότητα στο επάγγελμα και στην συγκεκριμένη εταιρία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η εταιρία τα προηγούμενα χρόνια φάνταζε εργασιακός παράδεισος, συγκριτικά με τις συνθήκες που επικρατούσαν γενικότερα στο επάγγελμα. Το εταιρικό μηχανάκι και η, υποτιθέμενη, τήρηση της εργατικής νομοθεσίας ήταν η εξαίρεση στον κανόνα και τα βασικά κίνητρα που οι συνάδελφοι την επέλεγαν έναντι των ανταγωνιστών της. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι καθόλου παραδεισένια.

Οι συνθήκες εργασίας στη ντόμινος και γιατί δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες μας.

Όσοι και όσες έχουμε δουλέψει στην εταιρία ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Από την αρχή, η «συμφωνία» για το ωράριο γίνεται προφορικά, οι όροι της εργασίας μας δεν είναι ξεκάθαροι ενώ η σύμβαση που καταλήγουμε να υπογράφουμε είναι δέκα ώρες την εβδομάδα, το ελάχιστο.

Από την αρχή, λοιπόν, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ωράριο «ακορντεόν», που προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες της εταιρίας. Το γεγονός ότι η σύμβασή μας είναι εικονική, δίνει τη δυνατότητα στη διοίκηση να «παίζει» με τις ώρες που εργαζόμαστε, με σκοπό τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα με το χαμηλότερο κόστος.

Ξεκάθαρο παράδειγμα αυτού του «παιχνιδιού», που δεν υπολογίζει αν έχουμε να πληρώσουμε νοίκια και λογαριασμούς στο τέλος του μήνα, είναι η χρονιά που μας πέρασε. Λόγω του lockdown, η δουλειά στη ταχυδιανομή αυξήθηκε ραγδαία με αποτέλεσμα τα καταστήματα να χρειάζονται περισσότερους υπαλλήλους (διανομείς και εσωτερικούς).

Όσοι και όσες δουλέψαμε εκείνη την περίοδο, νοιώσαμε στο πετσί μας τι σημαίνει ξεζούμισμα, με συνεχόμενες «ολοήμερες» βάρδιες που μπορεί να κρατούσαν και 12 ώρες. Όταν άρθηκε το lockdown, η δουλειά έπεσε κατακόρυφα και εκεί άρχισαν τα παρατράγουδα. Τα emails από τους supervisors προς τους managers έδιναν και έπαιρναν και το μόνο θέμα συζήτησης ήταν η μείωση του εργατικού κόστους (labour). Για να γίνει αυτό υπάρχει μία και μόνο λύση. Η μείωση των ωρών που δουλεύουμε. Περάσαμε, λοιπόν, από το ξεζούμισμα, στη δουλειά-χαρτζιλίκι, κάτι που η εταιρία ξεδιάντροπα απέδωσε στη μειωμένη ανάγκη της για εργατικό δυναμικό.

Το ζήτημα του ωραρίου αποκτά και έναν άλλο χαρακτήρα, αυτόν της τιμωρίας και της επιβράβευσης. Κάθε φορά που κάποιος συνάδελφος/ισσα διεκδικεί τα νόμιμα δικαιώματά του/της, η εταιρεία επιλέγει να τον περιορίσει τιμωρητικά στην εικονική σύμβαση με τις 10 ώρες δουλειάς, αντί να τον απολύσει. Το κόλπο αυτό το έχουμε δει όλοι και όλες να συμβαίνει με κάποιον συνάδελφο μας και 9 φορές στις 10, καταλήγει σε οικονομική ασφυξία και εξώθηση σε παραίτηση.

Στα προαναφερθέντα έρχονται να προστεθούν και αρκετά ακόμα ζητήματα:

  • Η δουλειά εκτός ωραρίου για να καλύπτονται τα κενά, πολλές φορές με τη μεταφορά μας σε διαφορετικά καταστήματα από αυτά που δουλεύουμε κανονικά.
  • Οι αγγαρείες μέσα στο μαγαζί (που σε κάποια φτάνει μέχρι και στο καθάρισμα φίλτρων) ξεπερνούν κατά πολύ τα καθήκοντά μας και συνιστούν μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας**.
  • Η αγορά/μεταφορά προϊόντων σε έλλειψη, για λογαριασμό των καταστημάτων,  πολλές φορές με το δικό μας μέσο. Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που ογκώδη  και βαριά αντικείμενα μεταφέρονται με τα εταιρικά μηχανάκια (πχ κουτιά), αυξάνοντας την  πιθανότητα πτώσης/πρόκλησης εργατικού ατυχήματος.
  • Η πολιτική της εταιρίας, που καταχρηστικά δεν παρέχει δωρεάν σίτιση του προσωπικού.
  • Η ελλιπής και ετεροχρονισμένη συντήρηση του εταιρικού δικύκλου, πολλά από τα οποία έχουν μηδενίσει κοντέρ δύο και τρεις φορές.
  • Η κατάθεση του ταμείου της ημέρας σε ATM, από εμάς, κάτι που μας θέτει σε κίνδυνο, ειδικά όταν κουβαλάμε 1.500-2.000€, κάτι που επίσης, αποτελεί βλαπτική μεταβολή.

Οι συνθήκες αυτές, όμως δεν είναι καινούριες. Τι είναι αυτό που έχει αλλάξει και γιατί δε στεριώνει εργαζόμενος είτε διανομέας είτε εσωτερικός;

Είναι φανερό ότι κάτι αλλάζει στην αγορά εργασίας. Το βλέπουμε όλοι γύρω μας, στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που δεν είναι πλέον διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δουλέψουν με τους καταχρηστικούς όρους που προσφέρει η εταιρία.

Από τη μία, η καινούρια πραγματικότητα της πλατφόρμας έχει δημιουργήσει σοβαρό ανταγωνισμό στη ντόμινος. Η, επί του παρόντος, τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, οι ανταγωνιστικότερες αποδοχές, τα διάφορα bonus, τα ωράρια που ανταποκρίνονται στις συμβάσεις και στα συμφωνηθέντα, η απουσία πάσης φύσεως αγγαρειών, δηλαδή βλαπτικών μεταβολών, είναι εργασιακές συνθήκες που απέχουν κατά πολύ από όσα προσφέρει η εταιρία.

Από την άλλη, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που αργά και σταθερά διαμορφώνει τα εργασιακά στάνταρ που είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε. Η σταθερή ταξική πορεία του σωματείου μας, που εδώ και 14 χρόνια δρα, παρεμβαίνει και αγωνίζεται για τα αυτονόητα, για τα δικαιώματα της τάξης μας. Οι νικηφόρες διεκδικήσεις στο επάγγελμα, με σημαντικότερους σταθμούς την κατάκτηση του νόμου 4611 (άρθρα 55 και 56), μετά τη μεγαλειώδη απεργία του 2019, καθώς και την πρόσφατη νίκη επί της efood, που υποχρέωσε το κολοσσό του κλάδου σε αναδίπλωση, έχουν αναπτερώσει το ηθικό των συναδέλφων και γενικότερα του κόσμου της εργασίας. Δεν είμαστε πλέον διατεθειμένοι να δουλεύουμε σε καθεστώς ανασφάλειας, με συμβάσεις της πλάκας, με μονομερείς βλαπτικές μεταβολές, με καθήκοντα που υπερβαίνουν κατά πολύ την ειδικότητα του διανομέα.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που μέσα στο καλοκαίρι δεκάδες συνάδελφοι και συναδέλφισσες έφυγαν μαζικά από την εταιρία. Αν η εταιρία θέλει να επιβιώσει στην καινούρια πραγματικότητα, όπου οι διανομείς οργανώνονται στο σωματείο, διεκδικούν, αγωνίζονται, κερδίζουν και δεν συμβιβάζονται με ψίχουλα, θα πρέπει να αλλάξει ΑΜΕΣΑ εργασιακή πολιτική.

Και για να μην ξεχάσουμε:

Στη χρονιά που μας πέρασε, ο συνάδελφος Γ.Φ., μέλος του σωματείου μας, απολύθηκε από το κατάστημα της Αγίας Παρασκευής, στο οποίο εργαζόταν για χρόνια, λόγω «μειωμένης απόδοσης και αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς». Στην πραγματικότητα όμως, απολύθηκε εκδικητικά για τη διαρκή συνδικαλιστική του δράση. Μετά από την καταγγελία που κάναμε στην επιθεώρηση, το ΣΕΠΕ έκανε ελέγχους σε αρκετά καταστήματα της εταιρίας όπου και βρήκε αρκετούς συναδέλφους εκτός ωραρίου και επέβαλε τα αντίστοιχα πρόστιμα. Από τότε, στο πρόγραμμά μας υπάρχει ώρα λήξης (αντί για rush) και τα εξαντλητικά ολοήμερα κόπηκαν προσωρινά, υπό το φόβο νέων προστίμων. Είναι στο χέρι μας να μη γυρίσουμε στην προηγούμενη κατάσταση, είναι στο χέρι μας να εργαζόμαστε με τους όρους που μας αξίζουν.

*Πρόσφατα, στην απεργία της 6ης Μάη, στο κατάστημα του Νέου Ηρακλείου έκανε διανομή ο μάνατζερ της Νέας Ερυθραίας, αφού η πλειοψηφία των συναδέλφων απέργησε.

**Μονομερής βλαπτική μεταβολή θεωρείται κάθε τροποποίηση των όρων εργασίας από τον εργοδότη, η οποία προκαλεί στον εργαζόμενο άμεση ή έμμεση υλική ή ηθική ζημία. Παραδείγματα από το παρελθόν που έχουν θεωρηθεί βλαπτική μεταβολή: Ανάθεση κατώτερων καθηκόντων με αποτέλεσμα την ηθική μείωση του εργαζομένου(καθαριότητες), μεταβολή του είδους της εργασίας(καθαριότητες-μεταφορά χρημάτων), μεταβολή του ωραρίου πέραν του νομίμου, μείωση ωρών εργασίας με αντίστοιχη μείωση του μισθού. Η βλαπτική μεταβολή είναι παράνομη και ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί και να δουλεύει σύμφωνα με τους όρους της σύμβασής του.

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου

Νοέμβρης 2021

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*